وارد اسانسور می شم .دکمه ی طبقه ی ۱۳ رو فشار می دم.اما اسانسور به جایی که بره بالا میره طبقه ی ۱- .در باز میشه.خانم پیری وارد اسانسور میشه.دکمه ی طبقه ی ۱۱ رو فشار میده.بعد چادرش رو مرتب میکنه و رو می گیره.زیر لب ذکر میگه . مشخصه که از تکان های اسانسور میترسه.یاد مامان بزرگم می افتم.اونم اگه اینجا بود حتما می ترسید و شروع میکرد به ذکر گفتن.چشمام میسوزه!همین جوری زل می زنم به خانومه.یه دفعه بر می گرده و نگاهم می کنه. من سریع سرم رو میندازم پایین.اشکام هم اروم از روی گونه هام سر می خورن و می افتن کف اسانسور!بیچاره تعجب میکنه که من چرا دارم گریه می کنم.نمی دونه که چهره ی اون منو یاد مامان بزرگم انداخته.در همین لحظه اسانسور می ایسته.بهم لبخندی می زنه ومی گه خداحافظ ومیره.در اسانسور بسته میشه.تا طبقه ی ۱۳ دو طبقه وقت دارم.میزنم زیر گریه..............اون هم با صدای بلند!

                                                       *******

خدا رو شکر کسی خونه نیست.میرم توی دست شویی و........

                                                      *******                                                        

  بچه که بودم مامان بزرگ من رو می خوابوند پهلوی خودش !برام قصه ی نمکی رو می گفت.من ازش می خواستم مو ها مو نوازش کنه.دست های چروکیده اما مهربونش رو فرو می کرد لای مو هام.من هم به  صدای قشنگش گوش می کردم تا خوابم ببره!بزرگ تر که شدم راستش خجالت می کشیدم!اما باز هم یواشکی می رفتم پهلوش می خوابیدم تا برام قصه بگه. هی خدا خدا می کردم کسی من رو توی این حالت نبینه. ولی حالا دیگه اون مهربون پهلوم نیست.من دلم قصه ی نمکی رو می خواد.این جا اما هیچ کس قصه ی نمکی رو بلد نیست. ..............هیچ کس.............حتی مامان و بابا..................

پی نوشت ۱:اگر الان پیشم بود بی هیچ خجالتی خودم رو تو آغوش گرمش رها می کردم . باز هم ازش می خواستم مو هامو نوازش کنه و قصه ی نمکی رو بگه!قصه ی تکراری که هیچ وقت ازش خسته نشدم.

پی نوشت ۲:نمکی آی نمکی                    داغتو نبینم نمکی

                  هفت درو بستی نمکی              یک درو نبستی نمکی........

 پی نوشت ۳: 

نوشته شده در پنجشنبه 23 اسفند1386ساعت 10:5 توسط سارا| |