توی علم روان شناسی ثابت شده که انسان هنگامی که نتواند تشنج ها و تنش های بیرونی را تحمل کند،معمولا به عالم خواب پناه می برد...

"می دانی این روز ها چند ساعت می خوابم؟ساعت ها را گم کرده ام...

زمان را فراموش کرده ام...

شبانه روز ۲۴ ساعت است نه؟

فکر کنم ۲۲ ساعت،شاید هم ۲۳ ساعت به عالم رویا پناه می برم!

ان یک ساعت بیداری هم کارهایم در ۳ چیز خلاصه می شود:دست شویی،غذا،نماز...

دلم می خواهد فرار کنم.برم یک جای دور.خودم باشم..تنهای تنها...

نه یک ماه،نه یک هفته،نه چند روز...فقط یک روز...

اگر یک روز بگذارند تنها باشم...دیگر با چشم های خیس نمی خوابم...من نیاز دارم...."

همین!

 

نوشته شده در دوشنبه 21 مرداد1387ساعت 19:14 توسط سارا| |