دستانت را به خداوند بسپار!

او تنها کسی است که در نیمه ی راه ـ هم ـ رهایت نمیکند...

 

خدایا!

دستم بگیر...

 

پ.ن:

خوش به حال ان کبوتری که بی صدا،

می پرد به سوی اسمان بی کران،

میشود رها...

نوشته شده در جمعه 15 شهریور1387ساعت 22:41 توسط سارا| |